De “Road to Success” is mijn persoonlijke verhaal over de zoektocht naar een healthy lifestyle. Waarom ik dit doe? Ik wil graag beter worden in CrossFit en mezelf een keer kwalificeren voor een CrossFit wedstrijd! Hiervoor moet ik echter wel wat aan mijn voeding doen en het liefst ook nog een paar kg kwijtraken.. In mijn blog neem ik jullie mee in mijn zoektocht en schrijf ik over mijn gedachtes, struggles en bevindingen als het aankomt tot het creëren van een healthy lifestyle!

Heb jij weleens van het beloningssysteem gehoord? Je weet wel.. Je hebt hard getraind, goed je best gedaan.. Het is tijd voor een beloning!

Ik weet nog dat ik het vaak op verschillende fitness blogs had gelezen dat mensen zichzelf zouden ‘belonen’ na een harde training. Bijvoorbeeld met iets lekkers of nieuwe kleding etc. Ik dacht altijd: “Ha, wat een onzin. Daar doe ik echt niet aan hoor.”. Helaas blijkt het tegenovergestelde waar te zijn.. Ook ik ‘beloon’ mezelf keihard na een prestatie.

Tiglon kwalificatie
In mijn vorige blog en op Instagram had ik al kort beschreven dat ik klaar was om de draad weer op te pakken. Dit deed ik onder andere door weer mee te doen aan de Tiglon kwalificatie. Ik had een eerste poging gewaagd op een zaterdagochtend. De WODs vielen me niks tegen, maar toch had ik besloten om de laatste WOD niet te doen. Eerlijk? Ik was een watje, haha. Ik moest er zelf niet aan denken om 60 kcal te gaan roeien en vervolgens 50 burpees daarna te doen. Ik nam genoegen met mijn scores van mijn twee WODs en verliet de box om weekend te vieren.

De volgende dag was ik naar de opening van CrossFit Emmen geweest en hier kwam ik een boel CrossFit maatjes tegen. Eén van mijn vriendinnen deed hier ook mee aan de Tiglon en stond echt te knallen (Lisa S, als je dit leest, ik heb het over jou, topper! 😉 ). Ik vroeg me toen af: waarom doet zij het wel en ik eigenlijk niet? Geïnspireerd verliet ik de box en besloot ik op maandagavond nog een keer de Tiglon kwalificatie te doen bij LSG CrossFit. Jup, ik zou de gehele kwalificatie opnieuw doen!

Eenmaal maandagavond stond ik eerlijk gezegd voor mijn doen te knallen. De eerste WOD haalde ik een betere splittijd en meer reps en bij de tweede WOD haalde ik ook hogere max’en. Toen kwam de derde WOD aan en werd ik oprecht bang. Roeien is nooit mijn ding geweest, laat staan burpees haha. Zoals verwacht werd het pijnlijk en deed ik welgeteld 10 min over 50 burpees. Ja, je leest het goed: 10 minuten. Mijn mentaliteit liet me behoorlijk in de steek en ik kon in mijn hoofd niks anders dan klagen.. 🙁

Gelukkig niet zonder resultaat: ik ben 159 van de 224 geworden. Je hoort me absoluut niet klagen!

Mijn beloning
De dag na mijn tweede Tiglon kwalificatie besloot ik een avond rust te nemen. De spierpijn begon namelijk goed op te zetten, dus vond ik dat ik een avondje rust wel had verdiend. Alleen wat één avond rust werd, werd al gauw vier avonden rust. Toen het inmiddels vrijdag was, was ik nog niet weer gaan sporten in de box. Oeps. Ik had ook nog hier en daar wat lekkere snacks gepakt. Dubbel oeps. Mijn beloning was inmiddels weer uit de hand gelopen. Ik verkoos Netflix en lekker eten boven trainen en progressie boeken. Alweer.

Ik weet dat ik fout bezig ben, maar toch gebeurt er iets in mijn hoofd dat ik niet kan omzetten. Waarom kan ik sporten niet verkiezen boven Netflix? Vorig jaar kon ik met gemak minstens drie keer in de week sporten en nu houdt alles me tegen. Ben ik gewoon lui? Of is er misschien iets diepers aan de hand met me?

Liefs,
Selena

P.S. De tweede week sporten is gelukkig iets beter gegaan. Hoop is dus niet helemaal verloren!