Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs
Ode aan Parijs

Na een rit van ongeveer zes uur werd ik wakker in de auto van mijn zus. De zon kwam op en ik keek om me heen. Langzaam besefte ik me dat we waren aangekomen op onze plaats van bestemming: Parijs.

Ik was weleens eerder in Parijs geweest, maar echt veel kon ik me er niet van herinneren. Ik had er zin in. Parijs. De stad van de liefde. De stad van de architectuur. Ik was er klaar voor om de meest toeristische plekken bij langs te gaan. Snel gingen we langs het hotel om onze spullen te dumpen en de metro naar het centrum te pakken.

Eenmaal aangekomen in het centrum stapte ik de metro uit. Ik beklom de trappen en keerde om. Ik liep 10 meter rechtdoor en keek naar rechts.  Daar was ie: de Eiffeltoren. Wat een perfect plaatje was dit, zeg. Ik realiseerde me nu echt dat ik in Parijs was. De kriebels gingen door me heen.

We liepen vervolgens verder richting de Eiffeltoren. Rechts van me klonken spelende kinderen in de speeltuin. De herfstkleuren en zon om hen heen. Ik maakte een foto. Het perfecte plaatje!

Voorbij de Eiffeltoren liepen we langs de Seine richting de Champs Elysées. De dure winkels winkels kwamen één voor één tevoorschijn. Zo ook de oudere dames die prachtige bontjassen in de etalages gingen passen. Wat een klasse straalden die dames uit. Precies zoals je van Franse dames zou verwachten. De jonge modieuze vrouwen liepen met dure tassen ons voorbij. Ik kon een lichte jaloezie niet tegenhouden.

Een stelletje met hun hond liepen ons voorbij. Ik draaide me om en klikte weer een foto. Weer een mooi plaatje. Is dan alles zo fotogeniek in Parijs?

De schemering nam toe. Het werd langzaam donker. Ik besloot om de straat halverwege over te steken om in alle drukte een foto te nemen van de Arc de Triomphe. Klik. Weer een prachtplaatje.

Hoewel Parijs in de herfst met zonlicht het meest prachtige is wat ik ooit heb gezien, is Parijs ’s nachts ook beeldschoon. De stad der lichten. De Eiffeltoren piekte er overal bovenuit. De lichtjes schijnen alle kanten op. We wandelen weer door de stad heen. Over bruggen over de Seine. De toeristen vanaf de verlichte boten zwaaien naar ons. Wij zwaaien lachend terug. Wat zit er toch veel leven in deze stad.

Verder lopend komen we de één verlichte gebouw tegen na de ander, totdat mijn kinderhartje opeens begint te kloppen: de Notre Dame. Welk kind die opgegroeid is met Disney kent deze kathedraal nou niet? Ik kijk op tegen het gebouw en probeer de gargoyles te spotten. Ik grinnik. Vroeger dacht ik echt dat Quasimodo hier woonde.

De volgende dag besluiten we als laatste stop de Sacre Coeur te bezoeken. Het is wederom weer een prachtige herfstdag. Ik kijk mijn ogen uit: allerlei toeristen en lokale bewoners die de trappen bezet houden. Opgewonden stemmen en muziek klinken me in de oren. We besluiten om basiliek van binnen te bekijken en willen graag naar de tombes. We betalen en lopen verder, alleen lopen de trappen naar boven. Dit is vreemd? We gingen toch naar de tombes toe? We blijven lopen en lopen. De trappen omhoog lijken eindeloos en beginnen zelfs claustrofobisch te raken. Na een lange tijd klimmen, bereiken we opeens de top van de Sacre Coeur! We hadden de verkeerde afslag genomen. Wat dom van ons. Ik loop een rondje in de toren en besluit hier en daar wat foto’s te schieten. Klik. Weer een prachtplaatje geschoten. Ik word echt verliefd op Parijs..

Aan alle magische reizen komen helaas een eind aan en dus ook zo aan onze tijd in Parijs. We zitten inmiddels alweer terug in de auto onderweg naar huis. Terwijl ik de zon onder zie gaan en wij Parijs langzaam verlaten, zijn de enige woorden die in mijn hoofd klinken: Oui, je t’aime Paris…

Liefs,
Selena